Jan tovert stoeltje om
Afgelopen jaar is Jan zonder werk komen te zitten. “Ik verveelde me stierlijk thuis dus toen ben ik voor alternatieven gaan zoeken. Ik ben op het internet gaan kijken en toen kwam ik Almelovoorelkaar tegen. Ik ben de website gaan bekijken en toen dacht ik dat lijkt me wel wat.”
“Wat mij vooral aansprak in dit vrijwilligerswerk is de veelzijdigheid, er is van alles en daarbij zit er geen dwang achter. Je kan zelf kiezen wat je wil gaan doen. Je kunt zelf de tijden bepalen wat het erg fijn maakt. Het contact met de mensen, de blijdschap en vreugden van mensen wanneer het klaar is dat is altijd leuk om te zien.”
Mevrouw was dolblij met haar vernieuwde stoeltje dat was een mooi moment om te zien
De mevrouw die ik ben gaan helpen had haar interieur helemaal vernieuwd op een ding na, haar stoeltje. Ze wilde geen afscheid nemen van het stoeltje dus toen kwam ik in beeld. Ik ben dat stoeltje gaan ophalen, ik heb de oude verf er afgehaald en opnieuw opgezet in grondverf en ik ben het daarna opnieuw gaan schilderen in de juiste kleur. Toen ik terugkwam met het vernieuwde stoeltje was mevrouw dolblij, dat was wel een mooi moment om te zien.
Het vrijwilligerswerk zorgde ervoor dat ik het huis uit ging, dat ik niet vastroest aan mijn stoel. “Je komt bij nieuwe mensen en je bouwt een band met iemand op, ook al is het heel kortstondig. Je raakt meer sociaal betrokken en dat is denk ik ook het meest belangrijke wat je uit het vrijwilligerswerk haalt. De mensen hebben interesse in jou en jij toont ook interesse in hen, waardoor er een echt gesprek ontstaat. Ik denk dat dat het belangrijkste is.”
Je komt bij nieuwe mensen langs en je bouwt toch een band met iemand op
Wat ik vooral fijn vind aan dit platform is de onbevangenheid en de vrijheid van keuzen. Je hoeft niet op alles te reageren. Je kiest namelijk uit waar je goed in bent, maakt een paar afspraken en dat loopt over het algemeen altijd perfect. Soms zit er een tussenpersoon tussen of begeleider die je even wijs maakt en ook even uitlegt wat er eventueel kan zijn. Maar ik vind dat dit platform perfect werkt. Ik zou het daarom zeker nog een keer gebruiken en aanraden aan anderen om dit ook te gaan doen.
Anna's aanbod èn vraag
Enkele maanden geleden lieten Teuntje en ik ons inschrijven bij Avedan met de aanbieding een muzikaal deuntje ten gehore te brengen bij instellingen. Wij zijn allebei enthousiaste muziekbeoefenaars: Teuntje speelt accordeon, ik viool, en beiden houden we van hetzelfde genre, een beetje Ierse folk, Jiddische muziek en een beetje oubollige Nederlandse liedjes, kortom van alles en nog wat. Nog dezelfde week kregen we verschillende aan- vragen binnen en bij zorginstelling 't Nieuwland hebben we inmiddels al gespeeld. Juist in die periode wilde ik mijn muur gesausd hebben en een nieuw verfje op de keukendeur. Op de site van Avedan stonden diverse hulpaanbieders. Op goed geluk klikte ik ene Raymond aan. Hij verscheen binnen 3 dagen en bracht zelf ook nog een ladder mee. Terwijl hij zich van z'n taak stond te kwijten ontstond er een gesprek. Hij vertelde als verzorgende te werken bij een instelling waar oudere mensen verblijven die een hersenaandoening hebben. 'O, zei ik toen. 'Bij dat soort instellingen maken wij weleens muziek.' Enfin, u begrijpt het zeker wel. Hij vroeg of ons groepje er iets voor voelde om bij die zorginstelling te komen spelen. Gewoon op 'n middag en dan zou hij een vrije dag nemen en ons in Almelo met z'n auto ophalen en daar naartoe brengen. Zo gezegd, zo gedaan. Het was een stralende dag. Raymond laadde al onze spullen achterin de auto en toen togen wij op weg. Eenmaal aangekomen bij het Havezatehuis zaten de bewoners ons afwachtend op te wachten. We begonnen onze instrumenten stand-by te maken. Mijn tamboerijn overhandigde ik aan een meneer waarvan ik dacht dat hij het wel leuk zou vinden om mee te doen. Dat bleek wel, want zodra we waren begonnen zwaaide hij van begin tot einde enthousiast mee. De accordeoniste wist al dra de stemming erin te krijgen met een scala aan Nederlandse liedjes die driftig werden meegezongen en toen wij ons repertoire aan het afwerken waren met o.a. een Poolse Mazurka en Israëlische nummers werd er enthousiast geapplaudisseerd. De mensen van de verzorging kwamen er ook bij zitten en deden even hard mee. In de koffiepauze had ik een gesprek met een oude dame van 96 jaar. Zij vertelde dat ze vroeger ook viool had gespeeld. 'Dat was alweer lang geleden,' zei ze terug mijmerend in haar herinnering. We gingen die middag door tot kwart voor vier. Iedereen vond het een geslaagd evenement en tot slot werd ons door de verzorging een grote plak chocolade overhandigd. 'Komen jullie nog een keer terug?' Ja, dat willen wij wel.
Lees het verhaal