Voor Carmen, inmiddels zeven jaar vrijwilliger, betekent dit werk veel. Na een herseninfarct besloot zij zich in te zetten voor anderen. “Je krijgt er zoveel voor terug,” vertelt ze. Haar man René gaat bij langere ritten mee, voor de veiligheid én het plezier. “Samen is het gezelliger,” vult hij aan.

Op 1 april was het zover. Ze haalden beide zussen thuis op en maakten onderweg een tussenstop voor koffie en iets lekkers. Daarna reden ze richting de Keukenhof. Eén van de zussen, die dementerend is en in een rolstoel zit, werd extra ondersteund zodat ze de dag goed kon volhouden. Haar zus liep nog zelfstandig met een rollator.

“Ze hebben echt genoten,” zegt Carmen. “Het was mooi om te zien wat zo’n dag met hen deed.” De kleuren van de bloemen, de frisse lucht en het samen zijn zorgden voor waardevolle momenten en nieuwe herinneringen.

Na de bollenvelden reed het gezelschap door naar Noordwijk. Daar genoten ze van het uitzicht op zee en sloten ze de dag af met een hapje en drankje aan de boulevard. Op de terugweg maakten ze nog een bijzonder uitstapje: ze reden langs de straat waar de zussen zijn geboren en hun eerste levensjaren doorbrachten. Hoewel ze het niet meer herkenden, gaf het de dag een extra lading.

Rond half tien ’s avonds waren ze weer terug in Almelo. Moe, maar voldaan. “Het was intensief, maar absoluut de moeite waard,” aldus Carmen.

De impact van zo’n dag is groot — voor de zussen, maar ook voor de vrijwilligers zelf. René kijkt er dan ook naar uit om opnieuw op pad te gaan. In september staat er al een volgend uitje gepland, dit keer naar Leiden, waar de roots van de zussen liggen.

Voor Carmen en René laat deze ervaring precies zien waar vrijwilligerswerk om draait: samen iets mogelijk maken wat anders niet vanzelfsprekend is. “Zulke dagen maken echt het verschil,” zegt Carmen. “En dat doe je samen — van de eerste hulpvraag tot de uiteindelijke rit.”